Kierowane przez państwo świadczenia do osób wymagających „opieki” trafiają nie tylko do potrzebujących ale również do wyłudzaczy?

Kierowane przez państwo świadczenia do osób wymagających „opieki” trafiają nie tylko do potrzebujących ale również do wyłudzaczy? „Wielbiciele łatwego pieniądza – na coraz większą skale pobieraja świadczenie opiekuńcze” Niestety zjawisko […]

Kierowane przez państwo świadczenia do osób wymagających „opieki” trafiają nie tylko do potrzebujących ale również do wyłudzaczy?

„Wielbiciele łatwego pieniądza – na coraz większą skale pobieraja świadczenie opiekuńcze”

Niestety zjawisko wyłudzania świadczeń państwowrych przez osoby traktujące je jako dodatkowy zarobek – nasila się.

Ustawa o świadczeniach rodzinnych była wielokrotnie nowelizowana, zmiany m.in. miały przynieść uszczelnienie systemu wspierania potrzebujących opieki, aby nie-dochodziło do nadużyć. Ostatnia nowelizacja ustawy o świadczeniach rodzinnych zmniejsza krąg osób uprawnionych do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego.

Obecnie państwo na 161,4 tys. opiekunów  wydaje ponad miliard złotych. Po zmianach przepisów(od nowego okresu zasiłkowego) świadczenie pielęgnacyjne wyniesie w okresie dwumiesięcznym 620zł (zasadnicze świadczenie wynosi 520zł).

Zmiany przepisów  wprowadzają zaostrzony proces weryfikacji ubiegających się o te świadczenie -gminy będą mogły przeprowadzać wywiady nie tylko przed przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego, ale także gdy jest pobierane.

Według znawców tematu po nowelizacji zasadniczo nie zmieni się sytuacja niezdolnych do samodzielnej egzystencji, którzy wymagają ciągłej i stałej opieki pielęgnacyjno-opiekuńczej w wykonywaniu podstawowych życiowych czynności. Przedwyborcze akcje w formie dwumiesięcznego dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego jest pozornym działaniem,

System wsparcia osób wymagających opieki ze względu na niezdolność do samodzielnej egzystencji nie jest idealny w Polsce. Jego nieszczelność częstokroć prowadzi do patologii(zjawisko wyłudzania świadczeń), oprócz tego wysokość świadczenia pielęgnacyjnego nie jest „imponująca”. Świadczenia powinny trafiać do „naprawdę potrzebujących” a sam wysokość owych świadczeń powinna być podwyższona aby nabrały cech „namacalnego” wsparcia. Doprowadziło by to do zmniejszenia nakładów państwa na ten cela a zarazem „udoskonaliło” system wsparcia .

Z drugiej strony pojawiają się również glosy, że rząd zamiast podwyższać te świadczenie powinien raczej odmrozić progi dochodowe, które decydują o przyznaniu zasiłku rodzinnego. Przyniosło by to lepszy pożytek, ponieważ wzrosła by liczba dzieci które mogą z niego korzystać.

Świadczenie pielęgnacyjne

W lwiej części zmienione przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wejdą  od 1 stycznia 2012 r.. chodź już w tym roku zaczną obowiązywać zmienione zasady ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zmiany przepisów przyniosą zniwelowanie niektórych „absurdów’ w sferze świadczeń.  Przed nowelizacją osoba o znacznym stopniu niepełnosprawności mogła pobierać świadczenia alimentacyjne na swego podopiecznego, w większości wypadków wywoływało to wypaczenie celowości świadczeń.  Osoby niejednokrotnie nie będąca w stanie podjąć się samodzielnej i pełnej opieki nad swym podopiecznym dostawały świadczenia.

Zmiana przepisów odcina od „kasy” członków rodziny którzy nie są w stanie sprawować opieki nad osobą niepełnosprawną( bo np. sami są znacznie niepełnosprawni).

Opiekun sprawujący pieczę nad niepełnosprawnym który: – ma małżonka nie dostanie świadczenia, – jednak jeżeli  małżonek ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności to opiekun „otrzyma kasę”.

Ustawodawca  tym razem „zadbał” również o to aby jeden opiekun (który ma ustalone prawo  do świadczenia pielęgnacyjnego na inną osobę w rodzinie lub poza rodziną) mógł pobierać jedynie jedno świadczenie pielęgnacyjne na jednego niepełnosprawnego, którym się opiekuje, nawet jeśli faktycznie pod opieką ma kilku podopiecznych. Wynika to z tego iż w przeszłości nagminnym zjawiskiem było pobieranie przez opiekuna kilku świadczeń pielęgnacyjnych na kilku niepełnosprawnych.

Od świadczenia pielęgnacyjnego odprowadzana jest składka emerytalno-rentowa, która umożliwia nabycie uprawnień emerytalnych.

Przy staraniu się o tego rodzaju świadczenia nie są uwzględniane dochody osiągane przez członków rodziny (Kryterium dochodowego zniesiono od stycznia 2010 r.).

Według ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. DzU z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) uprawnionymi do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego są najbliżsi członkowie rodziny, a także inne osoby, na których zgodnie z kodeksem rodzinnym i opiekuńczym ciąży obowiązek alimentacyjny. A ich podopieczni mają znaczny stopień niepełnosprawności lub orzeczenie o niepełnosprawności ze wskazaniami stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz koniecznością stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Szczegółowo  tą kwestię opisuje m.in. art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych – mówi iż osoba wymagająca opieki musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności) lub równoważnym do niego, czyli o całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji (wydanym przez ZUS), o stałej albo długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji (KRUS), lub o zaliczeniu do I grupy inwalidów (w wypadku mundurowych). 

Jeśli opieki wymaga dziecko do 16. roku życia, to musi się legitymować orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (oba te wskazania muszą występować jednocześnie).

Co ciekawe ustawa o świadczeniach rodzinnych dopuszcza do grona uprawnionych do pobierania świadczenia opiekunczego – nie tylko „rezygnujących z zatrudnienia” ale również np. matkę niepełnosprawnego dziecka, która nigdy nie była zatrudniona. Na pobieranie tego świadczenia załapie się też  studentka zaoczna opiekująca się babcią.

Z grona uprawnionych „wypadają” m.in. osoby mające ustalone prawa do emerytury, renty, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego oraz świadczenia przedemerytalnego.

Aby nabyć te świadczenie(w przypadku kiedy jesteśmy uprawnieni) należy udać się do urzędu gminy w celu złożenia wniosku wraz z orzeczeniem o niepełnosprawności podopiecznego.

Zasiłek opiekuńczy

Generalnie zasiłek opiekuńczy mogą ubiegać się osoby podlegające ubezpieczeniu chorobowemu obowiązkowo albo dobrowolnie  (otrzymają go pracownicy, a także przedsiębiorcy, zleceniobiorcy, jeżeli przerwą pracę zarobkową, aby opiekować się dzieckiem lub innym chorym członkiem rodziny).

Wskazane jest zdawać sobie sprawę, że prawa do owego świadczenia nabywamy od pierwszego dnia ubezpieczenia. A więc nie ma wymogu opłacania składki na ubezpieczenie chorobowe przez „jakiś dłuższy czas”( nie występuje tzw. okres wyczekiwania na zasiłek) aby zapewnić opiekę najbliższemu członkowi rodziny.

Warto wiedzieć, że jeżeli ubiegamy się o  świadczenia opiekuńcze na dzieci nie musimy się obawiać, że dostaniemy je tylko na własne, ponieważ ustawodawca ustalił że również na dzieci małżonka, przysposobione oraz obce przyjęte na wychowanie i utrzymanie dostaniemy zasiłek.

Miejmy świadomość, że zasiłek przysługuje nie tylko na dziecko chore, ale także na zdrowe – (do ukończenia ośmiu lat dziecka) – w przypadku: -nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, przedszkola lub szkoły, do których dziecko uczęszcza; – porodu lub choroby małżonka ubezpieczonego, stale opiekującego się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi sprawowanie opieki; -pobytu małżonka ubezpieczonego, stale opiekującego się dzieckiem, w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej.

W przypadku wymienionych dwóch ostatnich sytuacji  – prawo do zasiłku opiekuńczego z tytułu opieki nad zdrowym dzieckiem przysługuje także rodzicom w konkubinacie, (muszą tylko pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym).

Od 14 czerwca 2008 r. ubezpieczeni dobrowolnie mają prawo do świadczenia pielęgnacyjnego także w przypadku konieczności zapewnienia opieki dziecku zdrowemu do ośmiu lat w okolicznościach wymienionych w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Z art. 32 ust. 1 pkt 3, art. 32 ust. 2 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 z późn. zm.) – wynika że uprawnionym do pobierania zasiłku opiekuńczego będzie osoba sprasowująca osobiście  opiekę nad chorym członkiem rodziny, z którym opiekun (ubezpieczony) w czasie jej sprawowania prowadzi wspólne gospodarstwo domowe.

Chodzi tu o najbliższych członków rodziny (małżonków, rodziców, teściów, dziadków). wnukami, rodzeństwem i dziećmi w wieku powyżej 14 lat.

W przypadku pobierania zasiłku na dzieci występuje warunek braku innego członka rodziny mogącego zapewnić opiekę, ale i tu ustawodawca wprowadził wyjątek do przepisów, –  ten warunek nie istnieje w sytuacji sprawowania opieki nad dzieckiem w wieku do dwóch lat.

Wg przepisów członkami rodziny którzy nie mogą zapewnić opieki są: -osoba całkowicie niezdolnej do pracy, – osoba chora, – osoba, która ze względu na wiek jest niesprawna fizycznie lub psychicznie, – osoby prowadzące gospodarstwo rolne, – osoby prowadzące pozarolniczą działalność, która nie może regulować swojego czasu pracy w sposób dowolny (ma ustalone godziny pracy), – pracownik odpoczywający po pracy na nocnej zmianie,- osoby niezobowiązane do sprawowania opieki na podstawie przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli odmawia ona sprawowania opieki.

 

Opiekun  (ubezpieczony) może sprawować opiekę i otrzymywać z tego tytułu zasiłek opiekuńczy tylko przez określoną liczbę dni w roku kalendarzowym. Zasiłek przysługuje przez:

– 60 dni – gdy opieka jest sprawowana nad dzieckiem zdrowym w wieku do ośmiu lat albo nad dzieckiem chorym w wieku do 14 lat,

– 14 dni – w razie opieki nad chorym dzieckiem w wieku ponad 14 lat, małżonkiem, rodzicami, teściami, dziadkami, wnukami, rodzeństwem.

Limit dni, za który może zostać wypłacony zasiłek – nie może przekroczyć w roku kalendarzowym 60 dni ( bez względu na okoliczności).

Ważne:

Miesięczny zasiłek opiekuńczy wynosi 80 proc. podstawy wymiaru zasiłku. Zasadą jest, że podstawę wymiaru zasiłku stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała konieczność zapewnienia opieki. Zasiłek opiekuńczy przysługuje za każdy dzień sprawowania opieki nie wyłączając dni wolnych od pracy.

Podstawa prawna

– Art. 32-35 ustawa z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 267 z późn. zm. ostatnia zmiana Dz.U. z 2008 r. nr 93, poz. 582).

– Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2007 r. (P 45/06, Dz.U. nr 47, poz. 318).\

Pamiętajmy, że jeżeli w okresie opieki nad  bliskim – (niezdolnym do samodzielnej egzystencji) – mieliśmy status bezrobotnego to możemy doliczyć ten okres do emerytury.

Taką możliwość istnieje wyłącznie wtedy gdy ów bliski ma orzeczenie zaliczające go do pierwszej grupy inwalidzkiej lub stwierdzające całkowitą niezdolność do pracy (wyroku Sądu Najwyższego sygnatura akt: I UZP 3/11).

ZUS jest „zobligowany” do naliczenia takiego okresu  do emerytury – (liczonej na starych zasadach lub dla osób urodzonych po 1948 r. do kapitału początkowego) – przez  art. 7 pkt 7 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Art. określa warunki jakie muszą zostać spełnione aby okres został doliczony do emerytury. Mówi on, że jako okresy nieskładkowe mogą zostać potraktowane przypadające przed dniem nabycia prawa do emerytury lub renty okresy niewykonywania pracy, w granicach do sześciu lat, spowodowane koniecznością opieki nad innym niż dziecko członkiem rodziny zaliczonym do I grupy inwalidów lub uznanym za całkowicie niezdolnego do pracy. Musi on także być niezdolny do samodzielnej egzystencji albo uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Opiekun w tym okresie nie może także zarabiać więcej niż połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie.

Pamiętajmy że do wzięcia oprócz świadczenia pielęgnacyjnego jest zasiłek pielęgnacyjny.

Do zasiłku uprawniony jest tym razem nie opiekun lecz podopieczny (m.in. niepełnosprawne dziecko). Zasiłek został wprowadzony dla częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Miejmy świadomość, że jeżeli niepełnosprawny podopieczny pobiera zasiłku pielęgnacyjny, to ten fakt nie przekreśla możliwości pobierania  przez jego opiekuna świadczenie pielęgnacyjnego (i odwrotnie).Podstawa prawna: – art. 16 i art. 17 ustawy z 28 listopada.

 

VN:R_U [1.9.11_1134]
Rating: 0.0/10 (0 votes cast)
VN:R_U [1.9.11_1134]
Rating: 0 (from 0 votes)
Podziel się na:
  • Facebook
  • Wykop
  • Google Bookmarks
  • PDF
  • Blip
  • Flaker
ADMIN

About ADMIN

REDAKCJA SERWISU